nie nabywam zdolności organizacyjnych.

"w wiaderkach po marmoladzie znalazłem sztućce srebrne (...)" 

dokładnie tam. na rogu takiej i takiej budynki wsysane przez asfalt, asfalt wciągany przez błoto, miasto nadrabia nocą z robotą. pompuje kawę w połowę płuca, tlen doprowadzam uchem środkowym. kurz na klawiszach układa się właśnie w szare, obleśne SŁUCHAJ, NIE ZDĄŻYSZ.  

wszystko się zawiesiło. system, przeglądarka, kable nad moimi stopami, kurz pod moimi rękami, temperatura ścian i rytm ludzi przechodzących pod oknem, wszystko drga powtarzając sekwencję ruchu od rozpoczęcia do połowy, od rozpoczęcia do połowy, jedyna narastająca akcja to odruch wymiotny, tak mam, tadam, biegnę więc w jakąkolwiek stronę i marzę, żeby przeciąć to wszystko własnym pędem na połowę. koniec, dobranoc, do zobaczenia jutro rano.

zamiast fototapety w las oraz jesień dekoracje ze sztucznych świateł, przygasłe pomarańczowe światła latarni, jaskrawo - różowe światełka witryn sklepowych, zielone pulsujące neony aut przewozu osób i w tej sytuacji może przyjść do głowy, że gdyby poszedł prąd, to beton i płyty ze styropianu. szkło i papier z odpadów. marzenia o wilgotnych lasach, mchu i ciepłych jamach w ziemi, tymczasem idę dalej, ej, wszyscy idziemy. chodnik i pety. asfalt i śmieci. brokat ulotek pod podeszwami. wściekłe zwierzęta schodowych klatek. zawsze kokakola, wdech wydech, chuch na szybę i znaczki kreślone palcem, w lewo i w prawo, po bazie z kurzu, zygzaki na biurku i wiórki paznokci.

"dekonstrukcja. dekonstruuje się zwykle tekst, czyli odczytuje jego ukryte znaczenia. traktowałbym to słowo poważnie, choć czasem nie rozumiem, o co chodzi."

nie ma wakacji. kwadracik w notesie z napisem wrzesień, drapie w gardle, ja leżę w lesie, jak marie, po pachy mech i zmięte liście. oczywiście to sobie wyobrażam. stwarzam to sobie metodą retoformowania. wącham rękaw wilgotnej kurtki i sobie to wyobrażam.

inni mają charlesa eamesa i le corbusiera, my mamy modzelewskiego. rekonstrukcja jego fotela, dzięki powyższej metodzie, stoi obok mojego fotela, a ja zajmuję się oraz robię czynności i zadania. nie, że bez przekonania, z pełnym zaangażowaniem i co raz bardziej nie mam wakacji.

Po serii wybuchów na Ukrainie czołgi w centrum Dniepropietrowska

jestem gdzieś między pod, a za w stosunku do miasta, jestem w miejscu, gdzie identyfikacja wizualna opiera się na klocowatych budynkach, gdzie kloc od kloca odróżnia tekstura (siding, boazeria, politura betonu z wrośniętym mchem). jestem gdzieś, gdzie do dziur w drodze wsypuje się zbite talerze i kości psów. zerowa higiena snu. zerowa higiena snu. fotele biurowe z komforamy, szklanki z duraleksu, mordy wyprane lenorem z domieszką fervexu i chce stąd wyjść.
znaleźć się gdzieś (bardziej niż ty każdy jeden nie wiem kim jesteś cwaniaku)

każdy myśli, że to magnez, a to taka taśma samoprzylepna gadżet klienci lubią gadżety mężczyźni lubią kolor czarny ludzie lubią gdy się do nich uśmiechamy. na zewnątrz jest ponad dwadzieścia, szare się łuszczy, inne się świeci, ślini i parzy, każdy myśli, że to papierek, a to dwustronna naklejka, taki dings, klakierek, siedź rób pisz i wykazuj funkcje społeczne. np dygnij nóżką. uśmiechnij się troszeczkę. pożartujmy z twojej sytuacji życiowej.

jestem gdzieś w tym momencie, w którym czarnoskóry aktor spada z łóżka na sufit, który jest podłogą, a potem biegnie w swoich airmaxach, albo czymś tam innym nocą i przez przestrzeń. obrócić przestrzeń z całym tym bagażem z wyprzedaży 90 stopni w stosunku do podłogi, przefrunąć się na lewą stronę. z flakami. z migrenami. a potem otrzepać się na jakimś lesie. w jakimś nigdzie. i wtedy spokojnie w ładnej przestrzeni strzelić sobie zszywką w ciemię. postmodernizm (rubasznie, prześmiewczo), postmodernizm i leżę.

"oraz uprawiam seks z osobami, ktore pozyczaja mi swoje majtki na gumce."

karlis verdins, no weź, słuchaj

na ładnych filmach umierasz w pierwszej scenie. wchodzisz w norweskim krajobrazie do wody z kamieniem strzelasz sobie z dwururki w gardło. albo

podpalasz się ruską zapałką, wpadasz pod autobus marki jelcz, dławisz tabletką aspiryny, widzisz plamy oleju na sukience i krwi na masce i tylko szwy plastry. jest ładna muzyczka w tle, światełka, pierdolełka, halogenowe rzeczy. są sprzężenia, naelektryzowane balony, zmechacona wełna, pęknięty kafelek, kostka cielęca, zdanie wielokrotnie złożone. wiolonczela, skrzyp skrzyp puenta. 

albo

jest fajnie sto dwadzieścia pięć stopni w cieniu. relacja na żywo z wozu transmisyjnego. kabelki dopięte pod najgrubszą żyłkę, aortkę, tętniczkę. nosek, uszko, oczko gorzkie od perfum. majtki, skarpetki, koszulki spuchnięte od nadmiaru tlenu. miłe rzeczy, karlis verdins, ładne zdania, etyka spania, pościel nadmuchana lenorem, swetry perwolem, fiolet krystaliczny, zieleń brylantowa (zakazana w niektórych krajach), ładne rzeczy do dotykania, ładne muralne na murach i chodniki do chodzenia, nie umiem wygospodarować tygodnia czasu dla posiadania czasu. obrazki się ścierają, wakacje się oddalają, pociągi się rozpierdalającwykolejają na twardych jak żwirek pod trakcjami bułkach z warsa. farsa.

albo

oglądaj ze mną ładne rzeczy, popatrz jak wybieram verdanę, kiedy mogłabym wybrać helveticę, oglądaj ze mną ładne rzeczy i nie miej wątpliwości. czytam od kilku lat pięć wierszy verdinsa. bo więcej nie przetłumaczyli na polski. albo nie znalazłam.

znajduję ślad twoich zębów w obcym mieście.

znajduję ślad twoich zębów na swoim ramieniu.

znajduję ślad twoich zębów w lustrze.

czasami jestem hamburgerem.

akapit do środka jest taki zobowiązujący justowanie pełne jest takie wymuszone. podobno jest minus dwadzieścia na dworze. kaptury z lisem są takie napuszone. miasto stołeczne zatłoczone. słoik strogonowa to tramwaj w jedną stronę, słoik strogonowa to tramwaj w drugą stronę. rękawiczki są do połowy kostek palców. kołnierze są wpółniedopięte bez szalików. nie martw się ojezu oboże.

Polska pijana, zarzygana, chodząca w kalesonach i mordująca w błocie

poszedłem do łazienki, miałem twarz jak bezwładnie zwisający ręcznik. wróciłem do ciebie do ciepłej pościeli z niby bawełny i myślałem o ulicach i placach warszawskich, budowie okrucha, parkietu i do krojenia deski. obiecałem sobie, że od jutra będę lepszy. przyśnił mi się mały powstaniec, supermen i lenin, a następnego dnia znowu zaspałem.

od ósmej do dziewiętnastej sto złotych to jeden plaster dwieście to drugi trzysta dni łącznie do nikąd mnie nie ptowadzi marnuję mi mija smark z nosa kurz w okolicach nosa nie nadaję się do pracy.

instrukcja obsługi: osoby i kable (ewentualnie: wtyczki i majtki)

mój piętnastoletni brat mówi do mnie zerojedynkami, plejstejszyn, atari, ebay, allegro, amazon, dwa szejset, dwa tysiące jedenaście, jedenasty września dwa tysiące jeden, dwie wierze, pięć plansz, trzy życia i siódmy lewel,

Jeżeli po wykonaniu kabelka /kabel komputer - tv (s-video-euro)-v1/ na telewizorze masz czarnobiały obraz i nic nie dały ustawinia systemu w karcie graficznej (jeśli na obecnym mamy C/B obraz należy spróbować PAL, SECAM, NTSC, PAL-B itd...) i nic nie dała a zmiana gniazda EURO (czasem obsługa s-video jest na 1 gnieździe EURO) - to twój TV nie obsługuje sygnału S-Video na EUROzłaczu i obraz będzie czarno-biały. Lekarstwem na to będzie zmodyfikowanie /wykonanie kabelka wg poniższego schematu.Na zielono zaznaczyłem połączenia które należy wykonać przewodem ekranowanym (przypominam, że ekran należy podłaczyć do masy). Kondensatorem o wartości 470pF poprostu zwieramy piny 2 i 4 w S-VIDEO i podajemy ten sygnał na wejście video w eurozłączu.
moi znajomi byli ze swoimi znajomymi, z którymi byli oni, albo ich znajomi, potem postanowili się zaprzyjaźnić i powymieniać opowieściami. pożyczanymi majtkami i papierosami.

wynalazłam dziś czterdziestostopniowy system odliczania kwadransów pracowniczych. nie odpaliła mi żadna z zapalniczek podczas przerwy pracowniczej, a jak wracałam do domu miałam brudne ręce. a po rękach poznajesz z jakim masz do czynienia człowiekiem. i znacznie więcej się mieści w kieszeniach, kiedy masz ręce jak biała higieniczna ściema z reklamy zdrowego jedzenia. dermatologa. uczelni wyższej. środka przeciwbólowego na ból ciemienia.

nie ścielę łóżka, bo ścieliłabym z samą sobą w środku, nie potrafię utrzymać porządku, jedyne, czego nie zapominam zrobić to ściągnąć oraz zapisać jako, a potem ułożyć alfabetycznie, tematycznie i wg jakiegoś jedyniemiznanego schematu, czasami zapominam, która część, na co, zakładam kaptur kolano, kiedy pochylam się nad beznadzieją tłoku, rano, w tramwaju, włosy opadają mi resztką włosów na oko, włączam zapętlenie i słucham od początku, nie czekam, więc piję bez wrzątku, nie pamiętam nawet, czy kupiłam dziś rano pieniądze, zgasiłam światło, czy raczej wychodząc się gasi, ale wieczorem, czy rano się pali słońce, czy światełko ledowe, w mojej głowie leży format sto na siedemdziesiąt, który systematycznie zostawiam pusty szkicując poniekąd, poniekąd się usprawiedliwiam rysuję jezuski świetlne na komputerze, bo nie wierzę, że umiem jeszcze trzymać w rękach kredkę, codziennie rano ze zmęczenia upadam w kredens, którego nie mam ciągnąc za sobą twoją bladą nogę, ściągając cię, jak zastawę z obrusem na stole, z kołdrą w ten kredens, z cukinią i z kalafiorem, lodówką, kubkiem kawy, papierem toaletowym foliówkami z almy za pięć złotych, ubraniami, które miałam założyć, zwęzić sobie na wysokości odcinka szyjnego, prasą codzienną, papierosami oraz innymi rzeczami, z którymi, przysięgam, zostaję, nie idę do pracy, za nic.

jak cię nie ma to jeszcze lepiej, jak już wracasz. robię burdel w odzieży i się zatracam w jedzeniu ciasta.

nie zasypiać rano, czytać prasę, codzienną, literaturę, współczesną, przyczepiać się do siebie szeklą, prasować siadaniem na, koszulki, wycierać kurze, podróżować tramwajami, skrycie nienawidzić ludzi, trochę nienawidzić tramwajów, podróżować nad morze z przyjaciółmi, oddzielnie, siać, mąkę, pszeniczną i kukurydzianą, ściągać majtki, zakładać poszewki, ściągać pranie, zakładać najlepsze, zabierać sobie ubrania, podbierać sobie cukierki, pstrykać palcem w oko idiotom, oglądać wizję bez fonii, przyjmować gości na dachu, przywozić zdjęcia z wakacji, jeść raz na jakiś czas samemu kolację, nie jadać regularnych kolacji, rozrzucać drobne na stole, malować, pocić się w czoło, myć razem zęby, ścigać się do łazienki i przede wszystkim, pykać palcem w oko idiotom, przeczytane? dzięki.

nie jadąc nocnym (bo spierdolił) dyskretnie nienawidzę całego świata. jestem piosenką dżejmsa blejka, jestem w kształcie zmiętego papierka, ale zanim to się zdarzy, wiem że to się zdarzy, nic się nie zdarzy, bo składam się z niezdrowego jedzenia i składam się z wyjaśnień: nie lubię muzyki. zwłaszcza nie lubię klawiszy. złotych żyrandoli. obcych dziewczyn i bolą mnie oczy, więc kładę je nieuprzejmie i nietowarzysko na podłodze. sama kładę się na ścianie, gdzie wrastam na amen. ta historia jest krótka, bo spierdolił mi autobus, światełko, bilet, albo jakieś inne znaki w kolorze sraki, w albo czyjeś niebiesko - jaskrawej marynarki. odzież ociera się o tę ścianę, bieleje, mechaci i drapie w ramię. nie mam pieniędzy, ani manier w tym momencie, zostawiłam je w sytuacjach mniej napiętych. jestem piosenką dżejmsa blejka i jestem obecna we wszystkich tandetnych piosenkach. czuję wyrzut sumienia na pięcie, i bardzo mi przykro, ale to się nie działo, a jak wracałam do domu, to mną szargało.

między NIKiem, a okęciem, wszędzie śmierdzi i ja śmierdzę od wszędzie.

nienawidzę wszystkiego i wszystko mnie boli, krok w krok, brud w brud, smród w smród, co trzy minuty przystanek, dogodne przesiadki, znajome twarze, samotne sąsiadki, siatki z babciami, dzieci w poobgryzanymi paznokciami, paznokcie między zębami, salami ud, tłuszcz, chuć, albo wróć, nie idź tam, powiesz, że popsuł się tramwaj, że powiesił się motorniczy, że wracałaś się do domu po zapalniczkę, zwolnienie, usprawiedliwienie, pudełko śniadaniowe, że chciałaś zacząć wszystko od nowa, od dziewiątej rano do osiemnastej, że nie wypiłaś herbaty, że zaspałaś, zasłabłaś, zapomniałaś, zaplątałaś się w ruchome schody, zgubiłaś dowód osobisty na adres i pocztowe kody, albo nie idź wcale, powiedz, że masz zalane wszystkie części ciała, że farba się źle nadrukowała, mama tyle razy ci przypominała, że jak nie będziesz w białej koszulce polo i granatowym dole chodziła do szkoły, będziesz pracować na poczcie i podbijać pieczątką typu kołyskowego stoły, jak ona wbijała, a potem ała, odciski na łokciach, odciski na palcach, mama tyle razy cię przestrzegała, że praca, składka zdrowotna, drugie śniadanie i niezawodna dieta duncana, że schudniesz kochana i poczujesz się panią świata, tylko nie zasypiaj. bo zasypią ciebie. nawet jeśli wszystkiego nienawidzisz i wszystko cię jebie, wszystko po tobie spływa z potem i z komarami, z ładnymi perfumami, z pomalowanymi policzkami, z niebieskimi tęczówkami, z kapturem, z włosami, z opadającymirękamichęciami i słabymi zarobkami, to idź, rób, mów dzień dobry i ile chcesz wykonać kopii. nienawidzę wszystkiego i wszystko mnie boli, mam dżinsy zaczynające się kończyć w połowie kolan, mam dłonie przylepione do skroni, a skronie przylepione do kaptura, mam tworzywa sztuczne przylepione do nóg, mam skurcz nóg i nie chcę iść. wyobrażam sobie pękające policzki kobiet w autobusach, strzelające rozporki w spodniach ich mężów, rozmazane nowe logo ztmu, rozkietałbusione i rozczłonkowane ciała współpasażerów na amen. jestem płaskim podłożem drukowym, wkręciłam się w rolkę, zrolowałam się w taśmę.

pranie tryb ekonomiczny, czterysta wirowań, płukanie - godzina piętnaście.

poczekaj, aż, załatwię, wszystkie, swoje, ciuchy - będziemy żyć w przyjaźni - ale sto lat później.

cześć cześć cześć cześć cześć cześć cześć cześć.

w lodowce michala korty splesnialy pomidor i ilfordy.

 z czuloscia mysle o lodowce michala korty. o formie kwadratu, gabarytach duzego psa, spoconych sciankach, rozmrazaniu na raz i dwa. o splesnialym pomidorze, o sasiedztwie ilfordow wysokiej czulosci. o wstawaniu.  

czułość to wielkość określająca stopień reagowania. ekspozycja to ilość światła. efekt schwarzschilda - zakłócenie pomiędzy czasem i skutecznością naświetlania. guma do zucia i gest przyklejania gumy do zucia na scianie. wstawanie.