jak cię nie ma to jeszcze lepiej, jak już wracasz. robię burdel w odzieży i się zatracam w jedzeniu ciasta.

nie zasypiać rano, czytać prasę, codzienną, literaturę, współczesną, przyczepiać się do siebie szeklą, prasować siadaniem na, koszulki, wycierać kurze, podróżować tramwajami, skrycie nienawidzić ludzi, trochę nienawidzić tramwajów, podróżować nad morze z przyjaciółmi, oddzielnie, siać, mąkę, pszeniczną i kukurydzianą, ściągać majtki, zakładać poszewki, ściągać pranie, zakładać najlepsze, zabierać sobie ubrania, podbierać sobie cukierki, pstrykać palcem w oko idiotom, oglądać wizję bez fonii, przyjmować gości na dachu, przywozić zdjęcia z wakacji, jeść raz na jakiś czas samemu kolację, nie jadać regularnych kolacji, rozrzucać drobne na stole, malować, pocić się w czoło, myć razem zęby, ścigać się do łazienki i przede wszystkim, pykać palcem w oko idiotom, przeczytane? dzięki.

nie jadąc nocnym (bo spierdolił) dyskretnie nienawidzę całego świata. jestem piosenką dżejmsa blejka, jestem w kształcie zmiętego papierka, ale zanim to się zdarzy, wiem że to się zdarzy, nic się nie zdarzy, bo składam się z niezdrowego jedzenia i składam się z wyjaśnień: nie lubię muzyki. zwłaszcza nie lubię klawiszy. złotych żyrandoli. obcych dziewczyn i bolą mnie oczy, więc kładę je nieuprzejmie i nietowarzysko na podłodze. sama kładę się na ścianie, gdzie wrastam na amen. ta historia jest krótka, bo spierdolił mi autobus, światełko, bilet, albo jakieś inne znaki w kolorze sraki, w albo czyjeś niebiesko - jaskrawej marynarki. odzież ociera się o tę ścianę, bieleje, mechaci i drapie w ramię. nie mam pieniędzy, ani manier w tym momencie, zostawiłam je w sytuacjach mniej napiętych. jestem piosenką dżejmsa blejka i jestem obecna we wszystkich tandetnych piosenkach. czuję wyrzut sumienia na pięcie, i bardzo mi przykro, ale to się nie działo, a jak wracałam do domu, to mną szargało.

między NIKiem, a okęciem, wszędzie śmierdzi i ja śmierdzę od wszędzie.

nienawidzę wszystkiego i wszystko mnie boli, krok w krok, brud w brud, smród w smród, co trzy minuty przystanek, dogodne przesiadki, znajome twarze, samotne sąsiadki, siatki z babciami, dzieci w poobgryzanymi paznokciami, paznokcie między zębami, salami ud, tłuszcz, chuć, albo wróć, nie idź tam, powiesz, że popsuł się tramwaj, że powiesił się motorniczy, że wracałaś się do domu po zapalniczkę, zwolnienie, usprawiedliwienie, pudełko śniadaniowe, że chciałaś zacząć wszystko od nowa, od dziewiątej rano do osiemnastej, że nie wypiłaś herbaty, że zaspałaś, zasłabłaś, zapomniałaś, zaplątałaś się w ruchome schody, zgubiłaś dowód osobisty na adres i pocztowe kody, albo nie idź wcale, powiedz, że masz zalane wszystkie części ciała, że farba się źle nadrukowała, mama tyle razy ci przypominała, że jak nie będziesz w białej koszulce polo i granatowym dole chodziła do szkoły, będziesz pracować na poczcie i podbijać pieczątką typu kołyskowego stoły, jak ona wbijała, a potem ała, odciski na łokciach, odciski na palcach, mama tyle razy cię przestrzegała, że praca, składka zdrowotna, drugie śniadanie i niezawodna dieta duncana, że schudniesz kochana i poczujesz się panią świata, tylko nie zasypiaj. bo zasypią ciebie. nawet jeśli wszystkiego nienawidzisz i wszystko cię jebie, wszystko po tobie spływa z potem i z komarami, z ładnymi perfumami, z pomalowanymi policzkami, z niebieskimi tęczówkami, z kapturem, z włosami, z opadającymirękamichęciami i słabymi zarobkami, to idź, rób, mów dzień dobry i ile chcesz wykonać kopii. nienawidzę wszystkiego i wszystko mnie boli, mam dżinsy zaczynające się kończyć w połowie kolan, mam dłonie przylepione do skroni, a skronie przylepione do kaptura, mam tworzywa sztuczne przylepione do nóg, mam skurcz nóg i nie chcę iść. wyobrażam sobie pękające policzki kobiet w autobusach, strzelające rozporki w spodniach ich mężów, rozmazane nowe logo ztmu, rozkietałbusione i rozczłonkowane ciała współpasażerów na amen. jestem płaskim podłożem drukowym, wkręciłam się w rolkę, zrolowałam się w taśmę.

pranie tryb ekonomiczny, czterysta wirowań, płukanie - godzina piętnaście.

poczekaj, aż, załatwię, wszystkie, swoje, ciuchy - będziemy żyć w przyjaźni - ale sto lat później.

cześć cześć cześć cześć cześć cześć cześć cześć.

w lodowce michala korty splesnialy pomidor i ilfordy.

 z czuloscia mysle o lodowce michala korty. o formie kwadratu, gabarytach duzego psa, spoconych sciankach, rozmrazaniu na raz i dwa. o splesnialym pomidorze, o sasiedztwie ilfordow wysokiej czulosci. o wstawaniu.  

czułość to wielkość określająca stopień reagowania. ekspozycja to ilość światła. efekt schwarzschilda - zakłócenie pomiędzy czasem i skutecznością naświetlania. guma do zucia i gest przyklejania gumy do zucia na scianie. wstawanie.

masa 1 m² wyrobu papierniczego wyrażona w gramach

pykaniem palców o szorstkie powierzchnie wyrażam lekkie zdenerwowanie. a wskazującym odnoszę się do guzika w linii pospiesznej. bo spiesze sie, bo mam zarezerwowane. pykaniem wskazujacego o guzik wysadzam w powietrze stoleczne budynki. studzienki strzelaja gownem i farba, z czego to drugie przyslania to pierwsze.  gowno ma miejsce i jest nieodlaczne klejac sie butow, jak stapasz po ziemi. poza momentem stycznosci z psia kupa paragonami petami blotem frytkami ulotka i miedziakami wybuchy w miescie przywodza mi na mysl prad i przewodzenie. resuscytacje i miesiace letnie.