cześć krakowie. pa krakowie.

added superordinate reference:

jestem zbiorem słów lub wyrażeń, jestem słownikiem w grubej oprawie. plastikiem obklejającym papier. środkowym palcem, dotykam cię w język. rozwija się z gardła, jak w wikipedii. z czynności praktycznych: gotuję, całuję, ściągam koszulkę, majtki, muzykę. udaję staranność, gdy jesteś i patrzysz. wykrawam żyłki, błony i ścięgna. rozgrzewam patelnię, olej i ręce.

ona faktycznie miała siłę, nie wiesz, jak wielką, kupowała ją na wyprzedaży w tesko. czytała pięć minut dziennie codziennie. myśląc o bombie nuklearnej, zapisując się do grup tematycznych, walka z rakiem, walka z aids, walka z wirusem opryszczki. on fan surowców wtórnych, biodegradacji, musli z bananami, propagator niedowyrazu twarzy, trakingu, kempingów, bansingu. ale tylko na zasadzie andergrandu. na zasadzie kanta. na zasadzie fengszui. bardzo się kochali pijąc kolę popijając kampari. rozmawiali o recenzjach, może nawet planowali to przeczytać, zobaczyć, albo to polizać. mówili o miłości, zdradzali się tylko w rpg. sprzedawali metodą pay-pall: poglądy w formie mmsowej kartki z kalendarza, uczucia w formie kocham cię każdego dnia i walizki na dmuchanych kółkach. bo cała ich otoczka to był dmuchany plastikowy bubel. do kupienia w każdym fajnym klubie.

wspaniały nowy świat.

w połowie lat sześćdziesiątych XIX wieku henri nestlé zaczął eksperymentować z różnymi mieszankami krowiego mleka, mąki pszennej i cukru, poszukując nowego pożywienia dla niemowląt, których matki nie mogły karmić piersią. matki często nie mogą karmić niemowląt piersią, bo matki są na przykład w delegacji. zostawiają na szafce pieniądze symbol troski, a w popielniczce papierosa symbol rychłego wyjścia i równie rychłego powrotu. szczęściem mym są codzienne twe powroty, śpiewała violetta villas, a następnie ty, one i oni, chowając do kieszeni banknoty pięćdziesięciozłotowe. 140 lat po tym, jak henri nestle zaczął eksperymentować z mlekiem modyfikowanym, poszukując nowego pożywienia dla niemowląt, których matki odleciały airfrance'ami, wizzair'ami i innymi lotniczymi liniami, w nowym wspaniałym świecie była impreza. już nie niemowlęta i nie nestlé, ani bebilon, nie gerber i nie kinderczekolada, ale zamiennie: wóda i kawa. "przesiadywali w warszawskich kawiarniach i wierzyli, że świat się kręci wokół nich." mieli teorie, że pół piwa to nie piwo, mieli zapalniczki na paliwo i wierzyli, że świat zaczyna się i kończy, między świętokrzyską, a degolem, a nawet między świętokrzyską, a krakowskim. mieli potargane włoski w nosie konwenanse na głowie szklanki i wierzyli, że świat się kręci w okół nich. "serce człowieka bije drugiego niemiłosiernie" z hjuston, z moskwy i z lublina pisały do nich matki. z terminali leciały paragony. z nosów leciały smarki. z taksówki, z marynarki w piżamy do łóżek.

http://www.youtube.com/watch?v=B_FftitLDVE

basic space.

pisk opon, zgrzyt blachy i trzask pękających szyb. dictionary terms for zamglenie, definition for zamglenie, thesaurus and translations of zamglenie to polish. nawet kilkanaście aut potrafi wpaść na siebie jedno po drugim.
siedzimy w nowym wspaniałym świecie na nowym świecie róg świętokrzyskiej. stoją stoliki za stolikami. siedzą też nogi magdy cieleckiej. zaciągam bluzę na twarz i na ręcę i chowam kolana pod ściągacz, najgłębiej. co chwila ktoś pyka mnie szklanką w przedramię i pyta, co sądzę o /
co chwila ktoś pyka mnie szklanką w ramię, wybieram więc miejsce, najsłabsze szwy bluzy, przebijam się palcem udając odpowiedź. wskazuję tym palcem: wc, zapalniczkę. co chwila ktoś pyka mnie szklanką w ramię, podaje mi szklankę. jest z wodą, jest mokra i z lodem. wyciągam głowę i ręce z tej bluzy, wodę połykam i pykam wprost z gardła. bąbelek powietrza zawiesza się śmierdząc, to moja odpowiedź a zarazem sedno. jest cisza. i nagle wszystkie stoliki i magda cielecka z nogami biją mi brawo na tę odpowiedź bez słów. i widać też konsternację na sali.

jestem woodymallenemmenellamydoow metsej

dzwonią z pracy, gdzie jestem. otóż zawiesiłam się nad papierosem, tak ładnie się palił, tlił się i szarzył. raz na jakiś czas podrzucałam polopirynę, tak, że lądowała w moim gardle, gestem nonszalanckim i byłam, jak: (tutaj wymieniam wszystkich poznanych przeze mnie bohaterów literackich). leżałam twarzą w poduszce kończąc ze sobą przez uduszenie, bo popsuł się mój komputer. leżałam nad rozlanym mlekiem i dalej nie wiem, jak to możliwe, że z kubka kawy, kawa wylewa się na mnie, a mleko z kawy na ziemię. gdzie wiąże się z kurzem i tworzy coś jakby budyń. siedziałam na parapecie i przychodziły mi do głowy ekstra zdania, takie zdania na koniec filmu w holiłuckim stylu, których nie zapisywałam. i zapominałam. spałam na filmach dokumentalnych o biednych dzieciach, urwanych nogach i rękach, choć powinnam być poruszona. ruszałam książki, które rusza się tylko z nudy. ruszałam palcem tylko na jedzenie. dłubałam w oczach. i palcem pod żebrem. jak ten święty tomasz, żeby podkreślić swoje cierpienie. i wierzę, że w końcu zabije mnie polopiryna, że wpadnie mi w krtań, albo gdzieś, gdzie nie powinna. dzwonią z pracy, udaję, że nie mam palcy. palców. i widzisz, w każdym zdaniu brakuje mi ciebie do puenty.