plac trzech krzyży.

jakby pierwszy raz zamawiam kawę, ale czarną, gorzką, jakby mam dziesięć lat, nieproporcjonalne części ciała, krztuszę się papierosami, doświadczam okresu dojrzewania i zastanawiam się nad nazwami kaw, nazywam sztuczne oświetlenie światłem słonecznym, samobójcze skoki wymigiwaniem się z lekcji. jakby pierwszy raz zamawiam eks-presso, late, dotykam struktury języka, semantyki naczyń. jakby pierwszy raz zamawiam rękę, nie zamawiając nic więcej, nic tu nie jest na wyciągnięcie, i inne spieszne gesty. jakby pierwszy raz używam zdania: wyobraź sobie, że jest jak w tym filmie i pytam innych o higienę snu.

kiedyś w okresie poniekąd celowej bezsenności mało nie przewróciłam się twarzą na taśmę produkcyjną butelek. ich kolor i to, jak odbijało się w nich światło, dźwięk delikatnie stukającego szkła.

może.

mijając plac konstytucji, lwowską, poznańską, noakowskiego, emilii plater, wilczą, niepodległości, chałubińskiego, krzywickiego, oczki, lindley'a, starynkiewicza, nowogrodzką, raszyńską, mijam się z może gołębie gówno zastyga w marmur, powietrze zastyga śmierdzącym obłoczkiem, tramwaje rżną przez warszawę, jak rdzawe żyłki przez blade ramie, na skrzyżowaniach i placach stołecznych pyka mi gdzieś, gdzie jest splot słoneczny. nie wiem, dlaczego, mijam się może z

gdybym mógł, przełożyłbym cię z obcego

edit piaf / warszawo, jakbyś wiedziała, to byś się nie podkładała chodnikiem pod stopy, teraz mam, żeby cię nie lubić, warszawo, motyw.

edit piaf / praga

mam dwa pistolety, strzelbę i konia

przez półtorej godziny jestem ewidentnie tym facetem w kapeluszu, którego rysowałem od dziecka. i mam dwa pistolety, strzelbę i konia srokacza. przyjeżdżam do miasteczka, gdzie nikt mnie nie zna, mszczę pokonanych, przywracam sprawiedliwość i wygrywam serce kobiety. tymczasem wszystkie dzieci osadników, indianie, indiańskie dzieci, emigranci na stypendium prestiżowych uczelni oraz najwspanialsze dziewczyny jakie mógłbyś sobie wymarzyć, przekonują się, że to nieprawda.

jestem w środku/ jestem nie w środku.